Kościół pw. Świętego Rocha w Postękalicach 



W Postękalicach, wsi znanej od 1395 r. znajduje się najstarszy drewniany obiekt sztuki sakralnej w gminie Bełchatów – Kościół pw. Świętego Rocha. Wraz z parkiem dworskim został wpisany do rejestru zabytków województwa łódzkiego jako zabytek III klasy. Obecnie jest on kościołem filialnym Parafii Rzymsko – Katolickiej pw. Przenajświętszej Trójcy w Bogdanowie. Drewniany kościółek w Postękalicach jest niepowtarzalnym obiektem sakralnym, zabytkowym oraz historycznym. Dziś kościół odzyskuje dawną świetność i zabytkową rangę , wzbudzając coraz szersze zainteresowanie. W tym roku będziemy obchodzić rocznicę 280- lecia istnienia obecnej świątyni.

Obecny kościół drewniany wzniesiony został w 1737 roku, gdyż poprzedni spłonął. Wcześniejsza świątynia była znacznie mniejsza, rozbudował ją w 1597 roku na potrzeby parafian właściciel wsi Krzysztof Postękalski, ponieważ świątynia w Bogdanowie została przekształcona w zbór ariański. W 1616 r. katolicy odzyskali kościół w Bogdanowie, ale odrębna parafia w Postękalicach istniała nadal. Według książki Franciszka Czajkowskiego „Regestr diecezjów czyli właściciele ziemscy w Koronie lat 1783-1784” w tym czasie w Postękalicach była parafia, o czym świadczą zawarte w opracowaniu ankiety uzupełniane, na polecenie biskupa, przez proboszczów.

Kościół wraz z cmentarzem otoczony jest murkiem zbudowanym z kamieni polnych (obecnie otynkowany). Wokół kościoła są groby z okresu II wojny światowej, ponieważ okupant zabronił pochówku na cmentarzu w Bogdanowie, który należał w tym okresie do Generalnej Guberni.

Kościół jest budowlą drewnianą na podmurówce kamienno- ceglanej o konstrukcji zrębowej z prawie kwadratową nawą i prostokątnym wielobocznie zakończonym prezbiterium, które jest wydzielone lekkim podwyższeniem podłogi. Zgodnie z zasadami średniowiecznymi jest orientowany, czyli prezbiterium jest zwrócone w kierunku wschodnim. Strop jest płaski w części nawowej i łukowy w części prezbiterium. Układ ten powstał ze względu na zastosowanie wiązań dachowych w tzw. systemie storczykowym. Kościół okrywa dwuspadowy gontowy dach o dwóch kalenicach: niższa nad prezbiterium i wyższa nad nawą. W 1922 r. dobudowano wieżę, którą adaptowano z kościoła bogdanowskiego. Umieszczono ją na dachu nawy, nad frontowymi drzwiami.

We wnętrzu kościoła na bocznych ścianach prezbiterium zachowała się polichromia w formie pofałdowanej tkaniny w pasy. Po obu stronach głównego ołtarza znajdują się dębowe ławki kolatorskie.

Wyposażenie wnętrza stanowią trzy drewniane późnobarokowe ołtarze zdobione snycerskimi detalami. W ołtarzu głównym znajduje się obraz na płótnie przedstawiający „Zaśnięcie Matki Boskiej”, pochodzący z XVIII wieku, dwie drewniane, polichromowane rzeźby: św. Jana Nepomucena i św. Kazimierza. W ołtarzu tym jest również drugi obraz „Zwiastowanie” pełniący rolę kurtyny w stosunku do głównego przedstawienia. 

Lewy boczny ołtarz pochodzi z drugiej połowy XVIII w. Przeprowadzone w 2014 r. prace konserwatorskie przywróciły ołtarzowi dawny blask i koloryt.
 
W części górnej znajduje się obraz przedstawiający Św. Wawrzyńca, a w mensie ołtarzowej obraz Ukrzyżowania. W ołtarzu nie odnaleziono śladu żadnych złoceń. 
Prawy boczny ołtarz (odrestaurowany w 2015 roku) zawiera obraz Matki Boskiej Łaskawej wykonanej na skórze techniką kurdybanową. Obok ołtarza na ścianie wisi obraz przedstawiający Świętych Sebastiana, Rocha i Grzegorza, który wcześniej umieszczony był w mensie ołtarzowej. Obok ołtarza znajduje się zabytkowa ambona. Na szczególna uwagę zasługuje późnobarokowa drewniana chrzcielnica w postaci stojącego anioła który trzyma w dłoniach zdobioną ornamentami konchę. 

Od strony zewnętrznej prezbiterium znajduje się murowano-kamienny obelisk nagrobny w formie klasycystycznej czteroczęściowej bryły wykonanej z trzech rodzajów tzw. marmuru kieleckiego. W 2010 roku przeprowadzono prace remontowo- konserwatorskie sponsorowane przez potomków rodziny Tymowskich. W części środkowej obelisku znajduje się płaskorzeźba z herbem Sas , należącym do rodziny Tymowskich . W tym miejscu, zgodnie ze swoja ostatnia wolą pochowany został kolejny właściciel Postękalic: Ignacy Tymowski : …„Ciało moje po złożeniu w trumnę do kościoła postękalskiego wywiezione a potem zaraz do dołu po prostu w ziemi na cmentarzu przy kościele postękalskim wykopanego spuszczone być ma”…
Ignacy Tymowski (1759-1820) był synem stolnika i podstarosty grodzkiego piotrkowskiego Jana i Katarzyny z Turskich, uczeń Collegium Nobilium 1774-1776, stolnik piotrkowski 1785-1788, deputat do Trybunału Koronnego 1786, stolnik sieradzki 1788-1793, poseł z województwa sieradzkiego na Sejm Wielki 1788-1791, senator kasztelan Królestwa Polskiego od 1815 r.

Po swoich rodzicach odziedziczył dobra postękalskie na które składały się: wieś i folwark Postękalice, wsie Miłaków i Stradzew, Huta, Hucisko, Mąkolice i Niedyszyna. W 1790 roku ożenił się z Kunegundą Wodzińską; mieli dziewięcioro dzieci, z czego ośmioro urodziło się w Postękalicach.

Ignacy Tymowski zmarł 03.05.1820 roku , a wkrótce po jego śmierci, Kunegunda zd. Wodzińska herbu Jastrzębiec, przeniosła się do Warszawy, gdzie zmarła w 1840 r. Dobra, które posiadał Ignacy Tymowski zostały podzielone w 1842 r. między trzech synów: Józefa (ur. 1791), który otrzymał Postękalice z przyległościami Miłaków i Stradzew, Michała (ur. 1797), który w zapisie stał się właścicielem Mąkolic i Seweryna (ur. 1805), który otrzymał Hucisko, Hutę i Niedyszynę.