Warto przeczytać

Wyszukiwarka

Historia i rozwój kultu Miłosierdzia Bożego

2012-04-14 01:06:24

Dobry Bóg ogarniający swa dobrocią wszystkich ludzi zapragnął, aby wszyscy ludzie czcili Jego miłosierdzie. Dlatego też za pośrednictwem Swego Syna objawił się siostrze Faustynie. Zbawiciel przychodząc do służebnicy Bożego Miłosierdzia pragnie, aby wymalowano Jego wizerunek, oraz ustanowiono święto Miłosierdzia Bożego.


W realizacji tej misji pomógł siostrze Faustynie ks. Michał Sopoćko, spowiednik w Zgromadzeniu Matki Bożej Miłosierdzia w Wilnie. To on znalazł malarza – Eugeniusza Kazimirowskiego, który podjął się namalować obraz według wizji siostry Faustyny. Dzieło to powstawało dość długo i było wiele razy poprawiane przez artystę, ponieważ żaden obraz namalowany ręką ludzką nigdy nie odzwierciedli wielkości i piękna Boga. Jednak po wielu poprawkach wizerunek Jezusa Miłosiernego został ukończony. Po raz pierwszy został on wystawiony do czci publicznej w piątek – 26 kwietnia 1935 roku – podczas uroczystości triduum w Ostrej Bramie z okazji 1900 lecia Odkupienia. Podczas tej uroczystości kazanie wygłosił wspomniany już ks. Sopoćko. Wytłumaczył wiernym sens powstania tego obrazu i zaapelował, aby wszyscy czcili Miłosierdzie Boże. Po raz drugi malowidło zostało wystawione do czci publicznej w uroczystość Bożego Ciała.

Zbawiciel, który się objawiał siostrze Faustynie pragnął także, aby zostało ustanowione święto Miłosierdzia Bożego. Dlatego ks. Sopoćka rozpoczął starania, aby spełnić wolę Chrystusa. Wydał on książkę pt. „Miłosierdzie Boże”, oraz obrazek Miłosiernego Jezusa z koronką do Miłosierdzia Bożego na odwrocie. Modlitwa ta była znana siostrom Miłosierdzia Bożego już w XIX wieku. Dzięki tej modlitwie wiele osób otrzymywało wiele łask. Siostra Faustyna pisze w liście do swego spowiednika, iż modląc się koronką do Miłosierdzia wybłagała u Boga szczęśliwą śmierć, oraz chrzest święty dla umierającej Żydówki. Mimo iż Bóg dawał wiele łask tym, którzy się zwracają do Jego Miłosierdzia, to nadal ks. Sopoćka mimo usilnych starań nie uzyskał zgody na święto, o które prosił Faustynę Chrystus.

Kult Miłosierdzia Bożego rozwijał się bardzo dynamicznie i praktykowany był przez coraz to szersze grono ludzi. Szczególnie po wybuchu drugiej wojny światowej wierni gromadzili się przed obrazem, odmawiali koronkę, wieszali reprodukcję płótna na drzwiach swoich domostw. Matki błogosławiąc swych synów idących na wojnę dawały im obrazek Miłosierdzia Bożego.

Płótno z wizerunkiem Jezusa namalowane przez Eugeniusza Kazimirowskiego długie lata znajdowało się w kościele pw. św. Michała w Wilnie przetrwało lata zawieruchy wojennej. Jednak po jej zakończeniu nie nastały najlepsze czasy dla Kościoła. Świątynia w której przebywał ów obraz została zamknięta. Po wielu nieudanych próbach przewiezienia dzieła do podkrakowskich  Łagiewnik, obraz trafia do małego kościółka w  Nowej Rudzie. Proboszcz tej parafii ks. Józef Grasewicz wprowadza zwyczaj odmawiania koronki i odprawiania nowenny do Miłosierdzia Bożego. Jednak zaznaczyć należy, iż kult Miłosierdzia Bożego rozwijał się także przy klasztorze sióstr w Łagiewnikach. Namalowany w 1944 roku przez Adolfa Hyłę obraz Jezusa Miłosiernego został poświęcony podczas pierwszych obchodów Święta Miłosierdzia 16 kwietnia 1944 roku. Malowidło zostało umieszczone na ścianie kaplicy zakonnej. Jednak za pozwoleniem arcybiskupa Sapiechy, na czas uroczystych nabożeństw do Miłosierdzia Bożego odprawianych w trzecią niedzielę miesiąca, umieszczano płótno w bocznym ołtarzu. Natomiast w Pierwszą Niedzielę po Wielkanocy malowidło wstawiano do głównego ołtarza.

 Po raz pierwszy  w tą niedzielę 14 maja 1951 roku abp Eugeniusz Baziak w imieniu kard. Sapiechy udzielił odpustu zupełnego wszystkim modlącym się przed obrazem Bożego Miłosierdzia co jeszcze bardziej przyczyniło się do nawiedzania tego miejsca. W połowie lat pięćdziesiątych nastąpiły pewne trudności dotyczące kultu. Biskupi krakowscy mieli wątpliwości, co do zgodności malowidła z Ewangelią, oraz co do objawień siostry Faustyny. W 1958 roku Święte Oficjum wydało dekret zakazujący szerzenia kultu Miłosierdzia Bożego w formie podanej przez siostrę Faustynę. Dopiero w 1978 roku po wielu staraniach cofnięto ten dekret i nastały nowe czasy renesansu dla kultu Miłosierdzia Bożego. Od 1985 roku II niedziela Wielkanocna została związana w archidiecezji krakowskiej z uroczystym obchodem Święta Miłosierdzia Bożego. 23 marca 1993 roku biskupi polscy zwrócili się z prośbą do Ojca Świętego, aby ustanowił Święto Miłosierdzia Bożego. Zaznaczyć należy, iż święto to jest ściśle związane z wydarzeniami Paschalnymi, oraz z tajemnicą Eucharystii, która uobecnia nam ofiarę Chrystusa. W odpowiedzi na prośbę biskupów polskich Kongregacja Kultu Bożego 23 stycznia 1995 roku zezwala na obchód Święta Miłosierdzia Bożego w II Niedzielę Wielkanocną. Zwieńczeniem kilkudziesięcioletnich zabiegów w ustanowienia tego święta była kanonizacja siostry Faustyny w 2000 roku. Jednak dobitnym wskazaniem na kult miłosierdzia było poświęcenie przez Ojca Świętego sanktuarium w Łagiewnikach podczas ostatniej pielgrzymki do Ojczyzny. W trakcie ostatniej wizyty Papież apelował abyśmy w każdym dniu szerzyli kult Miłosierdzia Bożego, abyśmy byli miłosierni tak jak Ojciec nasz Niebieski.

Kategorie wpisu: Duchowość
« powrót