Warto przeczytać

Wyszukiwarka

Postawa ufności i pełnienie dzieł miłosierdzia

2012-04-14 00:54:37

Pamiętając wizytę Ojca Świętego Jana Pawła II do naszego kraju brzmią w świadomości słowa apostolskiej idei przewodniej tej podróży „Bóg bogaty w Miłosierdzie”. Przypomnijmy sobie charakterystyczny hymn tej pielgrzymki rozpoczynający się od słów „Zaufaj Panu już dziś”. Przyglądając się dzisiejszemu światu zagubionemu i poszukującemu, krytykującemu wszystkich i wszystko, trzeba dostrzec również „apostołów ufności”. Ludzi, którzy bezgranicznie zaufali Bogu. Ludzi, którzy w ufności oddali się na służbę Bogu i ludziom przez czynienie dzieł miłosierdzia.

Pierwszą apostołką tej ufności i miłosierdzia w tych czasach jest święta siostra Faustyna. Równie bezgranicznie zaufała Bogu Matka Teresa. Patrząc na ich wzór uczymy się właściwych postaw. Istotę tej postawy wyraża Psalm 91:

 „…Kto przebywa w pieczy Najwyższego

i w cieniu Wszechmocnego mieszka

mówi do Pana: «Ucieczko moja i twierdzo,

mój Boże, któremu ufam».


„Kto ufa miłosierdziu mojemu nie zginie”. Takimi oto słowami Pan Jezus zwrócił się do Świętej siostry Faustyny w 1936 roku. Wołanie o ufność zawarte w słowach Chrystusa siostra Faustyna wyraziła 34 razy w kontekście Nabożeństwa. To właśnie ufność winna być odpowiedzią człowieka na Miłosierdzie Boże.

Według definicji wybitnego polskiego teologa księdza Ignacego Różyckiego, ufność jest „dobrowolnym, pokornym, niezachwianym, ożywionym wiarą oczekiwaniem przychylności Boga” według objawienia, jakie miała siostra Faustyna w lutym 1938 roku. Istotą całego Nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego jest bezgraniczne zaufanie Bogu.

Pan Jezus w objawieniach przypomniał s. Faustynie, iż ufność jest nieodłącznym warunkiem, aby uzyskać dary związane z Nabożeństwem do Miłosierdzia Bożego. Samo zaś Nabożeństwo polega na uwielbieniu Miłosierdzia.

Według objawień, z końca grudnia 1937 roku, ufność łączy się z wiarą. Inne objawienie, z lutego 1938 roku, łączy tę ufność z pokorą. Jest ona niezbędna, aby otrzymać łaskę. Bóg udziela wielu łask duszom pokornym, pysznym natomiast ich odmawia.

Zgłębiając słowa Chrystusa skierowane do świętej siostry Faustyny zwróćmy uwagę na fakt, że ufność jest duszą całego Nabożeństwa. Czciciele Bożego Miłosierdzia powinni w swoim życiu wewnętrznym pogłębiać wiarę, niezachwianą nadzieję, pokorę i skruchę.

Jezus podczas objawień nakazywał praktykowanie miłosierdzia. Podał przy tym trzy sposoby czynienie miłosierdzia względem innych. Są to modlitwa, słowo i czyn. Podczas objawienia z dnia 1 października 1937 roku Jezus dodał, że jeżeli człowiek w czasie swego ziemskiego życia nie będzie pełnił dzieła miłosierdzia, to w dniu sądu ostatecznego nie dostąpi Miłosierdzia Bożego.

Praktyka miłosierdzia winna być związana z Nabożeństwem do Miłosierdzia Bożego, które może mieć formę prostą lub złożoną. Przykładem prostego Nabożeństwa może być obchodzenie Święta Miłosierdzia Bożego, z którym jest związana łaska odpuszczenia win i kar, jeśli osoba jest w stanie łaski i przyjęła Komunię świętą.

Innym przykładem takiego Nabożeństwa jest odmawianie koronki do Miłosierdzia Bożego. Odmawianie tej koronki jest samo w sobie aktem miłosierdzia, ponieważ mówiąc tą modlitwę błagamy o miłosierdzie dla całego świata.

Nabożeństwo złożone jest praktykowane wówczas, gdy obok aktów specyficznych dla tegoż Nabożeństwa czynione są dzieła miłosierdzia niezbędne dla spełnienia obietnic.

Dnia 24 października 1936 roku Jezus podczas kolejnego objawienia świętej s. Faustynie przypomniał o spełnianiu dzieł miłosierdzia. Praktykowanie dzieł miłosierdzia należy do istoty kultu Chrystusa Miłosiernego. Dlatego wszyscy powinni spełniać dzieła miłosierdzia. Chrystus przypominając o miłosierdziu ducha, wyraził pragnienie, aby każdy praktykujący Nabożeństwo spełnił, choć jeden akt miłosierdzia w ciągu dnia. Święty Paweł napisał znamienne słowa głoszące, aby ci, którzy pełnią uczynki miłosierdzia, czynili je ochoczo (Rz 12,8).

Wszystkie elementy prawdziwego Nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego czerpią swą moc i siłę z Sakramentu Eucharystii. Często zwracajmy się do Jezusa w Najświętszym Sakramencie kontemplując Jego Oblicze tu w tej świątyni w naszym lokalnym wieczerniku Pańskim. Uczmy się bezgranicznej ufności Bogu i miłości wobec bliźnich.

 

Kategorie wpisu: Duchowość
« powrót