Warto przeczytać

Wyszukiwarka

ŻYCIE ŚWIĘTEJ SIOSTRY FAUSTYNY KOWALSKIEJ

2012-04-14 01:22:40

Siostra Faustyna, z domu Helena Kowalska urodziła się dnia 25 sierpnia 1905 roku w ubogiej rodzinie, we wsi Głogowiec, koło Łęczycy. Przychodzi na świat jako trzecia z dziesięciorga dzieci Stanisława (zm. 1946) i Marianny z domu Babel (1965). W dwa dni po jej urodzeniu, 27 sierpnia, została ochrzczona w parafialnym kościele św. Kazimierza w Świnicach Warckich. Wychowywaniem dzieci zajmowała się głównie matka. W domu panowała chrześcijańska atmosfera. Mała jeszcze Helena była cicha, pokorna, chętna do każdej pracy, zawsze uśmiechnięta i życzliwa dla wszystkich. W wieku siedmiu lat po raz pierwszy usłyszała w duszy głos Boży wzywający ją do doskonalszego życia. W 1914 roku, w wieku dziewięciu lat po raz pierwszy przystąpiła do Pierwszej Komunii świętej. Już od najmłodszych lat była wrażliwa na los biednych i ubogich. Wielką dla niej radością było uczestniczenie w niedzielnej Eucharystii, której pomimo swoich obowiązków nie opuszczała.

 

Wrzesień 1917 roku przyniósł zmianę w jej życiu. Zaczęła uczęszczać do szkoły podstawowej. Choć odznaczała się pilnością i sumiennością w nauce jej edukacja trwała krótko – tylko trzy lata. Jej ulubionym przedmiotem była lekcja religii. Po skończeniu szesnastu lat, aby pomóc rodzinie w kłopotach materialnych wyjechała z domu rodzinnego i przez rok pracowała w Aleksandrowie Łódzkim. W 1922 roku wraca do domu rodzinnego i oznajmia rodzinie wolę wstąpienia do klasztoru, co spotkało się ze znacznym sprzeciwem rodziców. Jesienią 1922 roku wyjeżdża do Łodzi, aby podjąć pracę. Coraz silniej odczuwała głos powołania zakonnego. Zwróciła się do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, przy ulicy Żytniej 3/9. Matka Przełożona obiecała przyjąć ją do klasztoru, ale wcześniej poleciła jej podjąć pracę, aby mogła wnieść, choć skromne dobro materialne do Zgromadzenia. Po rocznej pracy u pani Aldony Lipszycowej 1 sierpnia 1925r. ponownie puka do bram klasztoru przy ul. Żytniej. Zostaje przyjęta i zaczyna postulat. Na początku 1923r. wyjeżdża do domu nowicjackiego do Krakowa. Tam w kwietniu otrzymuje habit oraz przyjmuje imię zakonne – siostra Maria Faustyna. Od marca 1926r. siostra Faustyna doświadcza cierpienia w życiu wewnętrznym. Trwało to, aż do końca nowicjatu.

30 kwietnia 1928r. złożyła pierwsze śluby zakonne. Pracowała następnie w różnych domach zakonnych pełniąc różnorakie obowiązki. Zawsze pozostawała zjednoczona z Bogiem. Jej bogate życie wewnętrzne rozwijało się w związku z objawieniami i wizjami.

21 lutego 1931r.  po raz pierwszy zobaczyła Jezusa Miłosiernego. Otrzymała wtedy nakaz namalowania obrazu Chrystusa Miłosiernego oraz publicznego wystawienia go w kościele.

Dzień 1 maja 1933r. był dla niej szczególny. W tym to uroczystym dniu złożyła profesję wieczystą, pomimo pogarszającego się stanu zdrowia. Odbyło się to w Łagiewnikach, a liturgii przewodniczył ks. biskup Stanisław Rospond.

 Sama nie mogąc spełnić nakazu namalowania Jezusa Miłosiernego poprosiła malarza Eugeniusza Kazimierskiego, który pod jej wskazówkami podjął się tego trudnego dzieła. Podczas triduum poprzedzającego uroczystość zakończenia Jubileuszu Odkupienia świata w dniach 26-28 kwietnia 1935r. dzięki wielkim staraniom ks. Michała Sopoćki, kierownika siostry Faustyny. Obraz został umieszczony w Ostrej Bramie w Wilnie. 

W 1936r. stan zdrowia siostry Faustyny znacznie się pogorszył. Stwierdzono u niej zaawansowaną gruźlicę. Do grudnia 1937r. przebywała na leczeniu w Prądniku Białym. W tym czasie modliła się za chorych, odwiedzała ich, umierających otaczała żarliwą modlitwą.

Po wyjściu ze szpitala przez pewien czas pełniła obowiązki furtianki. Nie opuściła w potrzebie żadnej osoby, która zwróciła się do niej, czuwającej przy furcie klasztornej. Młodym wychowankom dawała przykład głębokiej gorliwości, pobożności i miłości.

Na polecenie Chrystusa i spowiednika zaczęła pisać „Dzienniczek”, którego celem jest rozwój kultu miłosierdzia Bożego. To właśnie siostrę Faustynę Chrystus uczynił „sekretarką Bożego miłosierdzia”.

W kwietniu 1938r. stan zdrowia siostry Faustyny gwałtownie się pogorszył. W szpitalu ks. Michał Sopoćko udzielił jej sakramentu chorych. Zmarła po długich cierpieniach dnia 5 października 1938r. pochowano jej ciało na cmentarzu zakonnym w Krakowie-Łagiewnikach.

W trakcie trwania procesu informacyjnego w sprawie jej beatyfikacji w 1966r. przeniesiono jej doczesne szczątki do kaplicy Sióstr Matki Miłosierdzia.

18 kwietnia 1993r. w pierwszą niedzielę po uroczystości Zmartwychwstania Pańskiego, na placu św. Piotra w Rzymie podczas Mszy św. papież Jan Paweł II dokonał uroczystości beatyfikacji siostry Marii Faustyny Kowalskiej. Została ogłoszona świętą dnia 30 kwietnia 2000r.


« powrót